Mniejszość słowacka zamieszkuje na terenie Polski dwa niewielkie obszary przylegające do Podhala - północne części Górnej Orawy i Zamagurza Spiskiego. Ziemie te aż do zakończenia I wojny światowej wchodziły w skład Królestwa Węgier i przyłączone zostały do Polski dopiero w roku 1920 decyzją Konferencji Ambasadorów, reprezentującej mocarstwa. Rozstrzygnięto w ten sposób spór graniczny między dwiema sukcesorkami monarchii habsburskiej - Drugą Rzecząpospolitą i Czechosłowacją.
Ludność Górnej Orawy i Zamagurza posługiwała się polskim dialektem, a szereg podobieństw etnograficznych zbliżał ją do górali podhalańskich. Tradycja historyczna, poczucie wspólnoty losów dzielonych przez wieki z ziemiami Słowacji sprawiły tym niemniej, że znaczna część górali spiskich i orawskich utożsamiła się w sensie narodowym ze słowackością. Stan taki trwa do dzisiaj.
Spiszaków i Orawiaków o słowackim poczuciu narodowym - których liczebność szacuje się na około 10-20 tysięcy - zrzesza obecnie Towarzystwo Słowaków w Polsce. Organizacja ta wydaje miesięcznik "Zivot" oraz wspiera różnorodne lokalne inicjatywy kulturalne, m.in. Przegląd Zespołów Folklorystycznych w Krempachach i Dzień Kultury Słowackiej w Jabłonce. Dzieci ze Spisza i Orawy mają możliwość poznawania języka słowackiego w państwowych szkołach. Liczba osób zainteresowanych nauką systematycznie spada jednak, co jest jedną z głównych bolączek liderów mniejszości. Obecnie języka słowackiego uczy się w szesnastu szkołach blisko trzysta pięćdziesięcioro dzieci.
